دیشب خوابم می اومدو اخبار گولدن گلاب را دیگه دنبال نکردم. وقتی هم خوابیدم از اول تا آخرش خواب سخنرانی امروزم را در کانون وکلا میدیدم

صبح که اخبار اول شدنش  را دیدم برق از سرم پرید...یاد متلکهای فروردین آقای اخراجیهای 3 و رفقاش می افتم که مینازید به فروش 8 میلیاردی شهرستانش و لبخند رضایت داشت از مردمی بودنش. غافل از اینکه لمپنیسم و مردم متوسط را خنداندن را سیاهبازیهای لاله زار قدیم به مراتب بهتر از او بلد بودند

53 جایزه بین المللی واقعا چیز بزرگیه!!! دست مریزاد

چند ماه پیش که زوریخ بودم ، رو پرده های سینما عکس لیلا حاتمی را میدیدم با فیلمش separation و افتخار میکردم که فیلمی خوش ساخت و ایرانی رو بهترنی سینماهای جهان اکران است..همین صحنه ها را در پاریس نیز میدیدم و ...

اما دیشب یه اتفاق بزرگ رخ داد

در یکی از بزرگترین رخدادهای سینمایی جهان ، مرد ایرانی به مقابل آمریکایی های متعجب رفت و با صدایی که دیگر نمیلرزید چنین گفت:

قبل اینکه بیایم بالا ، میخواستم از مادر و پدر و همسر مهربان و دخترانم بگویم ولی ترجیح دادم از مردمم بگویم که مهربانند

من گریستم...و سخت اشک ریختم...چقدر از جنگ و قحطی و دشمنی و ...بدم می اید.  از کلمه فناوری تنم میلرزد . از اینکه شده ایم زنگ تفریح روسها و چینیها از خودم بدم اومده

از اینکه تواین وانفسای تحریم رو تحریم ، این کرکسها میان و با ثمن بخس میخوان سرمایه ملی را بزخر کنند بدم می اید

دلم برای هیچکس و " یه روز خوب میاد" تنگ میشه

انگاری باید میگریستم تا بتونم بلند بشم و قدمی برای مردمم بردارم دلم برای افتخارات مردمم تنگ شده . 

عکسهای خوبی اینجا هست برای دیدن این مراسم

برچسب‌ها: جدایی نادر و سیمین, گولدن گلوب, فناوری, قحطی

نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم دی 1390ساعت 13:33 توسط علیرضا شیری| |